Lakše ćemo mi ostvariti besklasno društvo, nego društvo bez rasne diskriminacije... Ta tzv. Ujedinjena Evropa očito boluje od stare bolesti koja se zove „
anticiganizam”.
Pred Romima, naime, svako sme da se pokaže onakav kakav jeste, kako bi to Andrić rekao „
krvav ispod kože”, ne morajući posle toga ni da se kaje, niti da se stidi. U Trećem rajhu Jevreji su bili tretirani kao ljudi niže rase. Danas to isto važi za Rome i Sinte, iako se, doduše, to nigde ne ističe javno i otvoreno, ali se sa njima tako praktično postupa u svakodnevnom životu.
Već samo poreklo reči „
Cigani”, koje ima poreklo u reči „
antigani” iz srednjogrčkog jezika, od koje je, inače, nastao i naziv jedne verske sekte, „
sekte Simonovih maga i njegovih sledbenika”, čije je pripadnike još u IV veku žigosala hrišćanska crkva - postalo je izvor antiromstva. Indijske izbeglice, po nevolji izgnane osvajanjima avganistanskog sultana
Mahmeda Gora, koji im je porobio domovinu, deo sadašnje savezne indijske države
Harijana, dobili su ime koje ima praktično značenje Kainovog žiga.
Jevreji su, naime, barem u nekim evropskim državama bili ekonomski, kulturno, socijalno pa čak i politički integrisani. Sa
Romima to nikada nije bio slučaj!
Romi su jedini narod u Evropi čiji su pripadnici bili skoro 500 godina robovi u Rumuniji. U zemljama porobljenim od strane Turaka morali su podnositi ne samo zulume turskih gospodara, već i zulume ljudi koji su bili većinski narod u tim oblastima i zemljama. Bili su gonjeni i ubijani kao divljač u zemljama nemačkog carstva, u kojima je bila čak ustanovljena i novčana premija za ubijene Rome 1498. U Španiji ih je vlast surovo proganjala i prinudno odvodila u kolonije. Ubistvo Roma nije se kažnjavalo u Danskoj, Veneciji, Nemačkoj, Italiji i Austriji...
Istorija je puna primera da čak i najbolji čovek može pod pritiskom navike da ogrubi kao zver. Ako se Evropa, koja se toliko već puta tokom svoje istorije uverila da u despotima i kraljevima, diktatorima i tiranima zauvek nestaju i čovek i građanin, onda ovakve eklatantne manifestacije ravnodušnog i prakticitetno orijentisanog antihumanizma potvrđuju da je ona sama zaražena u svome korenu. Egoizam i glupost pak dugoročno nikada nisu dobra doneli. Bez obzira na faktički stepen njihove uvijenosti u propagandističke kvazi-demokratske oblande.
